مطالب آموزشی و خبر

[007]

جهت اجرای این آموزش باید کمی حرفه ای باشید و حواستان را جمع کنید . رایانه ها معمولا دارای یک هارد دیسک هستند . برای اولین قدم بهتر است که پارتیشن های هارد دیسک خودتان را نامگذاری کنید . برای این کار به My Computer رفته و روی یک پارتیشن کلیک راست کنید . گزینه Properties را انتخاب کنید . در پنجره باز شده شما می توانید نام پارتیشن را تغییر دهید . این کار را برای همه پارتیشن ها تکرار کرده و نام آنها را به خاطر بسپارید . حالا رایانه تان را خاموش کنید . شما هارددیسکی که می خواهید اطلاعات را از آن کپی کنید در اختیار دارید . به دقت ان را بررسی کنید .همه هارد دیسکها به وسیله یک نوع کابل به مادربورد متصل می شوند . در کنار محل اتصال کابل به هارد دیسک محل اتصال فیش برق یا همان POWER قرار دارد . اما مهمترین نکته که شما باید به آن دقت کنید جامپرها هستند . معمولا روی بدنه هارد دیسکها نحوه قرار گیری جامپرها توضیح داده شده است . جامپر یک قطعه ریز است که می توان به وسیله آن تنظیمات یک قطعه سخت افزاری را به صورت فیزیکی تغییر داد . در جدول موجود روی بدنه هارد دیسک به دنبال وضعیت Slave بگردید . شما باید جامپر هارد دیسک دوم را با توجه به توضیحات این جدول به حالت Slave تغییر بدهید . حالا در کیس رایانه خاموش را باز کنید . در کیس رایانه تان دنبال هارد خودتان بگردید . مشاهده می کنید که کابلی آن را به مادربرد متصل کرده است . این کابل معمولا دارای دو جای اتصال می باشد . ممکن است این کابل هم به هارد دیسک شما و هم به سی دی رام متصل باشد . شما می توانید از طریق همین کابل هارد دیسک دوم را به مادربرد متصل کنید . برای این کار می توانید جای اتصال دوم را از سی دی رام جدا کنید . به جای آن هارد دیسک را به این قسمت متصل کنید . حالا شما 2 هارد دیسک را از طریق یک کابل به مادربرد رایانه تان متصل کرده اید . هارد دیسک رایانه شما به عنوان میزبان و هارددیسک دوم به عنوان مهمان به حساب می آید . حالا باید برق مورد نیاز را برای هارد دیسک مهمان تامین کنید . به نوع فیش POWER هارد دیسک دقت کنید . یکی از این نوع فیشها احتمالا در رایانه شما به صورت آزاد وجود دارد . این کابل ها همگی به سیستم اصلی برق رایانه متصل هستند . یکی از این فیشهای آزاد را به هارد دیسک میمان وصل کنید . حالا باید رایانه تان را روشن کنید . به محض روشن شدن رایانه کلید Delete را فشار دهید تا وارد تنضیمات مادربرد شوید . این منو ممکن است با توجه به نوع مادربرد متفاوت باشد . اما معولا در اولین منو تنضیمات هارد دیسک تعیین می شود . به منوی Standard Cmos Features بروید . معمولا به صورت پیش فرض مادربرد های جدید برای شناسایی هارد دیسکها در حالت اتوماتیک تنظیم شده اند . اگر این گونه نیست شما تنظیم این قسمت را به حالت Auto تغییر دهید تا مادربرد به به صورت خودکار هارددیسک ها را شناسایی کند . این کار هم در قسمت باید صورت بگیرد . بعد از انجام این کار از این منو بیرون آمده و گزینه Save a Exit را انتخاب کنید . در صورتی که تمام مراحل را درست انجام داده باشید را یانه شما مثل سابق عمل می کند . ویندوز شما بالا می آید . اما با رفتن به قسمت My Computer متوجه اضافه شدن پارتیشن های جدید می شوید . پارتیشن های غریبه که نامشان برای شما آشنا نیست همان پارتیشن های هارد دیسک مهمان هستند . حالا اطلاعاتی را که لازم دارید بین دو هارد دیسک کپی کنید . دقیقا مانند زمانی که روی هارد دیسک خودتان اطلاعات رااز یک پارتیشن به پارتیشن دیگری کپی می کردید . بعد از تمام شدن کارتان دوباره رایانه تان را خاموش کنید . شما حالا باید همه چیز را به حالت اول برگردانید . هارد دیسک مهمان را با جدا کردن کابل های مادر برد و برق جدا کنید . وضعیت جامپر روی آن را دوباره به حالت اول برگردانید . این حالت روی بدنه هارد دیسک با عنوان Master مشخص شده است . اگر محل اتصال دوم روی کابل قبلا به سی دی رام متصل بود دوباره آن را به همان وضعیت برگردانید . در کیس را هم کاملا ببندید .

[007]

ساختار Search موجود در ویندوزهای مایکروسافت بدین صورت بنا شده است که هنگامی که شما نام فایلی را جستجو میکنید ، جستجوگر ویندوز تنها فایلهایی را برای شما به نمایش میگذارد که توسط ویندوز شناخته شده هستند. در این ترفند قصد داریم روشی را از طریق رجیستری ویندوز به شما معرفی کنیم که با بهره گیری از آن میتوانید بهترین نتیجه جستجو در هارد را داشته باشید چرا که تمامی فایلها از اعم از شناخته شده و ناشناخته توسط Serach ویندوز جستجو میشوند.

ابتدا از منوی Start وارد Run شوید و در آن عبارت regedit را وارد کرده و Enter بزنید تا ویرایشگر رجیستری باز شود.
سپس به آدرس زیر بروید:
HKEY_LOCAL_MACHINE/System/CurrentControlSet/Control/Contentlndex
اکنون از قسمت دیگر پنجره رجیستری به دنبال مقداری به نام FilterFilesWithUnknownExtensions بگردید ، سپس روی آن دوبار کلیک کنید.
در پنجره کوچک باز شده در قسمت Value Data مقدار عددی را از 0 به 1 تغییر بدهید.
حالا از رجیستری خارج شده و سیستم را مجدد راه اندازی کنید.

[007]

همواره سايتهاي وب بسياري توسط نفوذگران مورد حمله قرار مي گيرند و از دور خارج مي شوند و خيلي از قربانيان اين حملات هميشه اين سوال در ذهنشان مطرح است که چه کار کنند تا نفوذگر نتواند از طريق وب به شناسايي شبکه آنها بپردازد.
يکي از راهکارهاي مبارزه ، جلوگيري از آشکار شدن اطلاعات شبکه به طرق روانشناختي است ؛ يعني نفوذگر نتواند با استفاده از تعاملات اجتماعي درباره شبکه شما کسب اطلاع کند.
مسخره ترين نوع شناسايي آن است که نفوذگر از تلفن همگاني با روابط عمومي شبکه شما تماس بگيرد و سوال کند که مثلا از چه نوع مسيرياب ، سيستم عامل ، توپولوژي و ساختاري در شبکه استفاده شده است.
برخي از مسوولان روابط عمومي به اقتضاي شغلشان آنچه را که درباره اين گونه سوالات به خاطر دارند، دو دستي تقديم مي کنند.
شايد تصور مي کنند با بيان آن که از کدام مسيرياب يا سيستم عامل در شبکه استفاده کرده اند، اعتبار موسسه آنها اضافه مي شود. پس اولين راه مبارزه با آشکار شدن اطلاعات شبکه ، آگاهي دست اندرکاران شبکه و هوشياري آنهاست. دومين راه موثر نيز سکوت است.
بايد به عنوان مسوول شبکه سياست هاي خاص را درباره استفاده کارکنان از گروههاي خبري و Mailing list وضع کنيد.
به تمام کارکنان خود ابلاغ کنيد که به هيچ وجه اطلاعات مربوط به پيکربندي شبکه و نوع سخت افزار يا نرم افزار مورد استفاده در شبکه را براي کسي پست نکنند يا در گروههاي خبري اعلام نکنند.
گروههاي خبري Usenet در شبکه اينترنت يکي از جولانگاههاي نفوذگران براي جستجوي اطلاعات خرد و کلان درباره شبکه هدف محسوب مي شود.
کارکنان شبکه ممکن است براي پاسخ به سوالات کاربران يا به اشتراک گذاشتن اطلاعات خود، در گروههاي خبري Usenet حضور داشته باشند.
اين محيط فضاي خوبي براي بيرون کشيدن اطلاعات حساس درباره شبکه هدف است ، مثلا ممکن است يکي از کارمندان شبکه هدف در پاسخ به سوال يک کاربر، جوابي مفصل و تشريحي درباره چگونگي پياده سازي ، پيکربندي و رفع اشکال از يک سرويس دهنده خاص ارائه کند.
نفوذگر از اين پرسش و پاسخ متوجه مي شود که احتمالا در شبکه هدف چنين سرويس دهنده اي نصب شده است. ممکن است شخص نفوذگر از يکي از کارمندان شبکه سوالي بپرسد تا بتواند حدسيات خود درباره شبکه هدف را گسترش بدهد، يا آن که نفوذگر در پاسخ به يکي از پرسشگران Usenet که سوالي درباره شبکه هدف پرسيده است ، جوابي کاملا غلط ارائه مي کند تا يکي از کارکنان شبکه آن را به طور کامل ، صحيح و تفصيلي جواب بدهد.
به هر حال پرسه زدن در Usenet همانند ماهيگيري در يک رودخانه گل آلود است. مي تواند نتيجه چشمگيري داشته باشد و از طرفي ممکن است هيچ نفعي به نفوذگر نرساند ؛ اما يکي از بهترين محيطهايي که افراد اطلاعات مهم خود را فاش مي کنند، گپ اينترنتي (chat) است چرا که همه فکر مي کنند کسي آنها را نمي شناسد.
بنابراين نبايد اطلاعات شخصي خود درباره نوع کار، نوع مسووليت ، رده اجرايي و... را روي اينترنت جار بزنيد. براي آن که مطمئن شويد سياست هاي امنيتي وضع شده از سوي کارکنان رعايت مي شود گاه به گاه اقدام به جستجوي وب براي يافتن ردپاي کارکنان خاطي بکنيد.
ابتدا در سايتهاي وب خود جستجو و بررسي کنيد و سپس درون گروههاي خبري به جستجوي خود ادامه دهيد. در هيچ نقطه اي از اينترنت نبايد اطلاعات محرمانه از شبکه شما مشاهده شود.
سعي کنيد تا ميزان حساسيت و سطح امنيت مورد نياز شبکه را ارزيابي و سپس تعيين کنيد چه اطلاعاتي را مي توان در سايتهاي وب عرضه کرد و چه اطلاعاتي بايد محرمانه بماند.
از اطلاع رساني درباره تجهيزات سخت افزاري ، نرم افزاري و پيکربندي شبکه بشدت اجتناب کنيد. شايد اعتراض کنيد چنين کاري به امنيت شبکه هيچ کمکي نخواهد کرد، در حالي که اطلاع رساني به نفوذگر، کار او را سرعت خواهد بخشيد و او مجبور به صرف وقت زيادي براي شناسايي مقدماتي شبکه شما نخواهد بود.

[007]

ماژول هاي Sdram داراي 168 پايه و ماژول هاي Ddr Sdram داراي 184 پايه مي باشند و هر دو 64 بيتي هستند.
ولتاژ مصرفي Ddr برابر 5/2 ولت و Sdram برابر 5/3 ولت مي باشد. سرعت انتقال اطلاعات رم هاي Ddr با فرض برابر بودن فرکانس پايه ( به عنوان مثال 133 مگاهرتز) برابر رم هاي Sdram مي باشد.
از نظر ظاهري رم هاي Sdram داراي دو شکاف و Ddr Sdram يک شکاف مي باشند.
حداکثر فرکانس رم هاي Sdram برابر با 133 مگاهرتز و سرعت انتقال اطلاعاتي معادل 1 گيگا بايت مي باشد، اما آخرين مدل رم هاي Ddr داراي 533 مگاهرتز و حداکثر سرعت انتقال اطلاعات آنها برابر با 4 گيگابايت مي باشد.
شايان ذکر است که رم هاي 168 پايه اي به طور کامل از رده خارج شده اند.

[007]

صفحات نمايشگر كه مانيتور ناميده مي شود، متداول ترين دستگاه خروجي در رايانه هاي شخصي محسوب مي گردد. صفحه نمايشگر از تعداد زيادي نقاط كوچك به نام پيكسل تشكيل شده است. هرچه تعداد اين نقاط بيشتر باشد تصوير از تفكيك پذيري (وضوح) بيشتر و در نتيجه كيفيت بالاتري برخوردار است. به طور معمول قدرت تفكيك پذيري و تعداد رنگ هاي نمايشگر به خود نمايشگر و كارت گرافيكي دستگاه بستگي دارد.
تكنولوژي نمايش
در سال ۱۹۷۰ اولين نمايشگرها بر روي رايانه هاي شخصي عرضه گرديدند. اين نمايشگرها تنها متن را نمايش مي دادند. سپس در سال ۱۹۸۱ مانيتورهاي CGA (Color Graphic (Adape توسط شركت IBM كه قادر به نمايش چهار رنگ و وضوح تصوير ۳۲۰ پيكسل افقي و ۲۰۰ پيكسل عمودي بودند عرضه گرديد. در سال ۱۹۸۴ مانيتورهاي EGA(Enhanced Graphic Adape ) توسط شركت IBM معرفي گرديد. اين مانيتورها قادر به نمايش ۱۶ رنگ و وضوح تصوير ۳۵۰*۶۴۰ بودند. شركت IBM در سال ۱۹۸۷ سيستم VGA(Video Graphic Array) را معرفي نمود، اين مانيتورها قادر به نمايش ۲۵۶ رنگ و وضوح تصوير ۸۰۰*۶۰۰ بودند. سپس توسط همين شركت در سال ۱۹۹۰ سيستم (Extended Graphics Array) XGAعرضه گرديد. اين سيستم با وضوح تصوير ۸۰۰*۶۰۰ قادر به ارائه ۸/۱۶ ميليون رنگ با وضوح تصوير ۷۶۸*۱۰۲۴ مي باشد، كه در اين صورت ۶۵۵۳۶ رنگ را نشان مي دهد. نمايشگرهاي امروزي استانداردUXGA (Ultra Extended Graphics Array ) را حمايت مي نمايند، اين استاندارد قادر به ارائه ۸/۱۶ ميليون رنگ با وضوح تصوير ۱۲۰۰*۱۶۰۰ پيكسل است.

نحوه كار صفحه نمايش
در مانيتورهاي تك رنگ يك تفنگ الكترونيكي وجود دارد كه الكترونها را با سرعت به پشت صفحه نمايش پرتاب مي كند. سطح داخلي صفحه نمايش به يك ماده فسفري آغشته است كه در اثر برخورد الكترونها به يك نقطه از اين سطح فسفري ،نور منعكس مي شود. شعاع الكتروني ايجاد شده، نقطه هاي صفحه نمايش را از چپ به راست و از بالا به پايين جاروب مي كند. مدار كنترل كننده صفحه نمايش بسته به متن يا تصويري كه قرار است نمايش داده شود، در زمان مناسب شعاع الكتروني را روشن و خاموش مي كند. اگرچه در هر لحظه شعاع الكتروني تنها به يك نقطه مي تابد اما سرعت جاروب كردن شعاع الكترونيكي به قدري زياد است كه همه نقطه هاي تصوير به طور همزمان روشن به نظر مي رسد.
در نمايشگرهاي رنگي سه تفنگ الكترونيكي با رنگ هاي قرمز، سبز و آبي وجود دارد. هر يك از نقطه ها در سطح داخلي صفحه نمايش از قطعه فسفري قرمز، سبز و آبي تشكيل مي شود. تفنگ هاي الكترونيكي نمايشگر فقط قطعه متناظر با خود را مورد هدف قرار مي دهند. در اثر برخورد شعاع الكترونيكي ،يك قطعه نوري ،همان رنگ از آن منتشر مي شود. مدار كنترل كننده صفحه نمايش بسته به رنگ نقطه ها در زمان هاي مناسب شعاع الكترونيكي هر يك از تفنگ ها را روشن يا خاموش مي كند. در اثر تركيب رنگ ها شعاع هاي نواري منعكس شده از هر نقطه، آن نقطه را به يك رنگ خاص درمي آورد، در نتيجه با تركيب حالت هاي مختلف خاموش و روشن كردن اين سه شعاع الكترونيكي و تنظيم شدت روشنايي رنگ هاي بيشتري توليد مي شود.
نكته: اغلب صفحه هاي نمايشگر از Cathodory Tube) CRT ) استفاده مي نمايند. در صورتي كه رايانه هاي Laptop و ساير دستگاه هاي محاسباتي قابل حمل ازLCD (Liquid Crتystal Display )و يا LDD((Light-emiting diode استفاده مي نمايند.
استفاده از مانيتورهاي LCD با توجه به مزاياي عمده آنان خصوصاً مصرف انرژي پايين، آنها را به تدريج جايگزين مانيتورهاي CRT گرداند.

مواردي كه در تهيه يك مانيتور مي بايست مورد توجه قرار داد:

- تكنولوژي نمايش (CRT، LCD وموارد ديگر)
- تكنولوژي كابل (VGA، DVI وموارد ديگر)
- محدوده قابل مشاهده (قطر صفحه نمايش)
- حداكثر ميزان وضوح تصوير (Resolution)
- ميزان برق مصرفي
Dot Pitch-
Refresh rate -
Color depth-

تكنولوژي كابل
يك آداپتر UXGA اطلاعات ديجيتالي ارسال شده توسط يك برنامه را اخذ مي كند و پس از ذخيره سازي آنها در حافظه ويدئويي مربوط با استفاده از يك تبديل كننده ديجيتال به آنالوگ آنها را به منظور نمايش، تبديل به سيگنال هاي آنالوگ خواهد نمود. پس از ايجاد سيگنال هاي آنالوگ اطلاعات مربوط از طريق يك كابل VGA براي مانيتور ارسال خواهد شد. يك كانكتور VGA از سه خط مجزا براي سيگنال هاي قرمز، سبز و آبي و از دو خط ديگر براي ارسال سيگنال هاي افقي و عمودي استفاده مي كند.
در تكنولوژي جديد DVI(Digital (Video Interface ضرورتي به تبديل آنالوگ به ديجيتال و بالعكس نبوده و سيگنال هاي ديجيتال مستقيماً براي مانيتور ارسال خواهند شد. باتوجه به اينكه اين تكنولوژي از كارت گرافيكي خاص خود حمايت مي نمايد.

محدوده قابل نمايش
اندازه يك مانيتور با دو پارامتر مشخص مي شود: اندازه صفحه و ضريب نسبت. بيشتر نمايشگرهاي رايانه نظير تلويزيون داراي ضريب نسبت ۴:۳ مي باشند، يعني اينكه نسبت پهنا به ارتفاع معادل ۴ به ۳ است. اندازه صفحه برحسب اينچ اندازه گيري شده و معادل قطر نمايشگر است.
اندازه نمايشگرهاي Notebook اغلب كوچكتر بوده و داراي دامنه بين ۱۲ تا ۱۵ اينچ مي باشند. اندازه نمايشگر به طور معمول تأثير مستقيمي بر روي وضوح تصوير خواهد داشت، يعني يك تصوير بر روي مانيتور ۲۱ اينچ با وضوح تصوير ۴۸۰*۶۴۰ به خوبي مشاهده تصوير بر روي يك مانيتور ۱۵ اينچ با همان وضوح تصوير نخواهد بود. در نتيجه مشاهده تصوير بر روي يك مانيتور با ابعاد كوچك كيفيت بالاتري خواهد داشت.

نكته: اغلب اوقات اندازه واقعي قطر صفحه نمايش از اعداد ذكرشده كوچك تر است به عنوان مثال قطر واقعي يك نمايشگر ۱۵ اينچ ممكن است ۸/۱۳ اينچ باشد و يا قطر صفحه نمايش نمايشگر ۱۷ اينچ ممكن است حدود ۸/۱۵ اينچ باشد.

[007]

اگر براي چند روزي نمي توانيد به ايميل هايتان پاسخ دهيد، بهتر است با استفاده از ويژگي پاسخگويي خودكار، از Outlook بخواهيد به ايميل هاي دريافتي پاسخ دهد. براي اين كار، ايميلي را با متن مورد نظرتان بنويسيد و آن را روي هارد ديسك ذخيره نماييد. سپس منوي Tools برويد و گزينه Mail را از زير منوي Message Rules انتخاب كنيد. از قسمت Select the Conditions for your rules گزينه For all messages و از قسمت Select the Action for your rule گزينه Reply with messages را علامت بزنيد. در ادامه، روي عبارت message از بخش Rule Description كليك كرده وپس از انتخاب ايميل ذخيره شده، كليد Enter را بزنيد.

[007]

اين روش ميتوانيد عبارت ورودي اتاق خود را درياهو به صورت رنگي بنويسيد :

از داخل ياهو مسنجر خود روی Chat و از آنجا به Create New Room حال در داخل كادر Room Nema اسم اتاق بنويسيد و حال داخل Welcome Massage اين فرمول را تايپ كنيد:


font size="32">[ b][ i]< red>welcome room>




شما ميتوانيد رنگ ها رو به سليقه خودتان تغيير بدهيد و همين طور عبارت Welcome Room واندازه... مثل اين :


font size="32">[ b][ i]< pink> MË¥§ÄM>



پس از اتمام كار كه فرمول را تايپ كرديد روي Create Room كليك كنيد حال روم شما با سر تيتر رنگي آماده است.

[007]

اين صفحه براي کساني نوشته مي شه که قصد دارند از کامپيوتر و ويندوز بيشتر بدونن و با دستورات جالب و پنهان ويندوز آشنا شوند و در برنامه هايي مانند ويندوز تغييرات ظاهري ايجاد کنند طوري که در نظر ديگران جالب باشد، ديگران را سر کار بگذارند و راههاي ديگري براي انجام کارها ببينند. ما در تمام نوشته هاي آتي اين ستون فرض را بر اين مي گذاريم که شما Microsoft Windows XP داريد. در ويندوز XP، يکي از بهترين ابزارهايي که در دست شماست، همان صفحه مشکي Command prompt است. در ويندوز XP دو نوع DOS وجود دارد. يکي cmd.exe و ديگري command.com که cmd.exe براي کارهاي ما مناسبتر است و کليک روي دگمه Start و انتخاب All programs و انتخاب Accessories و سپس کليک روي Command prompt نيز همين را باز خواهد کرد. (راه مناسبتر: دگمه ويندوز کيبورد را به همراه حرف R فشار دهيد، تايپ کنيد cmd و Enter کيبورد را فشار دهيد).
 تغيير رنگ صفحه مشکي خط فرمان: کافي است روي آيکوني که بالا سمت چپ خط عنوان صفحه Command prompt وجود دارد کليک کنيد و روي Properties کليک کنيد. حالا از انتخابهاي بالاي پنجره باز شده روي Colors کليک کنيد و رنگهاي مورد نظر خود را انتخاب کنيد. نتيجه را در همان پايين به صورت preview مشاهده خواهيد کرد.
راه حل ديگر استفاده از دستور color است. اين دستور دو پارامتر خود را که به ترتيب نشان دهنده رنگ زمينه و نوشته هستند به طور به هم چسبيده دريافت مي کند. براي مشاهده کد رنگها از دستور ?/color استفاده کنيد. به عنوان مثال دستور color fc رنگ زمينه را سفيد و رنگ نوشته را قرمز خواهد کرد.

 گذاشتن اسم (عنوان) براي صفحه Command Prompt: با استفاده از دستور title مي توانيد نام يا نوشته مورد نظر خود را در نوار عنوان (title bar) بالاي صفحه command prompt نمايش دهيد. استفاده از اين دستور بخصوص در Batch file نويسي توصيه مي شود. کافي است که عنوان مورد نظر خود را بعد از دستور title وارد کنيد. مثلا: Title In the name of God

 تغيير قالب Prompt: دستور Prompt که از قديميترين دستورات DOS است هنوز هم فعال است و با زدن آن مي توانيد به راحتي به قالب مورد نظر دست پيدا کنيد. به عنوان مثال دستورات زير را امتحان کنيد (براي بازگشت به حالت عادي کافي است تايپ کنيد prompt و Enter کنيد.):
Prompt $t :فقط ساعت فعلي را به جاي اسم و مسير فايل نمايش خواهد داد
Prompt I Hacked your $V $_On $D @ $T$_$P$G
Prompt Hacked by me @ $T $G
Prompt /? :براي مشاهده راهنماي اين دستور
· استفاده از دستور ShutDown: با اين دستور مي توانيد هر کار مربوط به Shut down از Log off user گرفته تا تنظيم ساعت براي خاموش شدن کامپيوتر، خاموش کردن کامپيوتر فرد ديگري و ... را انجام دهيد. براي استفاده از اين دستور اسم کامپيوتر را بايد بدانيد. اگر قصد خاموش يا ريست کردن کامپيوتري که پاي آن نشسته ايد را داريد ولي اسم آنرا نمي دانيد، به سادگي به System در کنترل پنل برويد (قابل باز شدن از طريق کليک راست روي My computer و انتخاب Properties و يا باز کردن Control Panel و اجراي System) حالا اسم کامپيوتر را مقابل نوشته Full computer name مي بينيد. براي تغيير نام کامپيوتر هم مي توانيد روي دگمه Change در همان پنجره کليک کنيد. حالا که اسم کامپيوتر را مي دانيد، از اين دستور به اين شکل بامزه استفاده کنيد:
shutdown -r -m \\esme-computer -t 300
توجه کنيد که به جاي esme-computer بايد همان اسم کامپيوتر را قرار داد و دو علامت \\ بايد باقي بمانند. "r" به معني restart است. مي توانستيد از "l" و "s" به ترتيب مخفف Logoff و Shutdown به جاي "r" استفاده کنيد. عدد 300 بعد از t به اين معناست که عمل restart بعد از 300 ثانيه انجام شود. اضافه کردن c به دستور بالا به شما اجازه مي دهد نوشته دلخواه خود را نيز روي صفحه به نمايش بگذاريد:
shutdown -r -m \\hafoo -t 300 -c "Khodahafezetoon!!"
با زدن دستور زير مي توان عمل دستور shutdown را تا قبل از سپري شدن زمان t لغو کرد:
shutdown -a
و در نهايت مي توان با دادن دستور زير صفحه گرافيکي مخصوصي را باز کرد که همين گزينه ها را دارد:
shutdown -i
اضافه کردن منفي f قبل از منفي m اين حسن را دارد که به برنامه هاي در حال اجرا دستور مي دهد بدون دادن پنجره هشدار خود را ببندند. همه دستورات بجز حالت logoff اگر قسمت منفي m و اسم کامپيوتر حذف شود کامپيوتري که پاي آن نشسته ايد را در نظر مي گيرند و کار را انجام مي دهند.
 استفاده از SFC: برنامه SFC که نام آن مخفف System File checker مي تواند فايلهاي حفاظت شده ويندوز شما را چک کند و از سلامت و حضور آنها مطمئن شود. ساده ترين راه استفاده از آن تايپ کردن sfc /scannow در خط فرمان است. اين برنامه مي تواند فايلهاي خراب يا مفقود شده را از روي سي دي ويندوز شما به سيستم بازگرداند. (اگر اشتباهي فايلي را پاک کرديد يا صدمه اي به سيستم زديد، در ويندوز XP ما System Restore را به جاي اين برنامه به شما پيشنهاد مي کنيم که در Start -> All programs -> Accessories -> System tools قرار دارد. اين برنامه سيستم شما را به تاريخي که مي دهيد باز مي گرداند.)

 مشاهده مشخصات سيستم با استفاده از Systeminfo: با اين دستور اطلاعات جالبي از قبيل اينکه اين کامپيوتر چه مدت است که روشن بوده است (System Up Time)، مقدار حافظه فيزيکي و مجازي خالي، تاريخ و ساعتي که ويندوز روي اين سيستم نصب شده است، تعداد CPUها و سرعت آنها، اسم کامپيوتر، تنظيمات Time Zone و زبانها، به روزرسانيهاي انجام شده به روي سيستم و اينکه متعلق به کدام Service Pack ويندوز بوده اند و اطلاعات کاربردي ديگري را مي توان به دست آورد. اين دستور با سوئيچ s/ مي تواند براي گرفتن همين اطلاعات از يک کامپيوتر ديگر نيز به کار رود! براي اطلاعات بيشتر مي توانيد مطابق معمول برنامه هاي خط فرماني از سوئيچ ?/ استفاده کنيد.
مخصوص مديران سيستم و حرفه اي ترها:
 دستورات Tasklist و Taskkill ، دستور FSUtil، دستورات SC، WMIC،SchTasks و AT را ببينيد.

برخي از قسمتهاي اين نوشته ها ممکن است از سرويسهايي استفاده کنند که آنها را نصب نکرده باشيد. بهتر است از
Control panel->add/remove programs->add/remove windows components
همه چيز را علامت بزنيد. (بخصوص سرويس Fax ويندوز XP احتمالاً برايتان جالب خواهد بود که با کيفيتي خوب Fax ارسال يا دريافت مي کند و براي اين کار تنها کافي است که آن را نصب کنيد و سپس با استفاده از گزينه Print موجود در برنامه ها خواهيد ديد که پرينتري به اسم fax داريد و با انتخاب آن و پرينت گرفتن به روي آن شماره فکس از شما پرسيده و فکس ارسال مي شود.)
در ويندوز XP کنسولهاي متعددي براي تنظيمات وجود دارند. براي اينکه شما را کاملاً با اصول اين موضوع آشنا کنيم و خودتان بتوانيأ همه آنها را بيابيد، قصد داريم از روشي غير از روش ميانبر آنها را اجرا کنيم، اما بدانيد که صرف زدن اسم اين فايلها که پسوند msc دارند در قسمت Run (قابل دسترسي با فشردن همزمان کليدهاي ويندوز و R، يا از داخل منوي Start) براي اجراي آنها کافي است.
ابتدا mmc را اجرا کنيد. براي اين کار کافي است در صفحه cmd تايپ کنيد mmc و Enter کنيد يا همين کار را داخل جعبه متن Run انجام دهيد. حال از منوي File انتخاب کنيد: Open. حال بايأ به آدرس مناسب که فايلهاي داراي پسوند msc در آنجا منتظر ما هستند برويم. فايلهاي مناسب اين برنامه در داخل پوشه system32 داخل پوشه windows پيدا مي شوند که معمولاً چنين آدرسي دارد: c:\windows\system32
حال علاوه بر پوشه ها، تعدادي فايل خواهيد ديد. از اسم و آيکون برخي از آنها طرز کار آنها را مي توانيد حدس بزنيد و از اين ميان حتماً با dfrg.msc آشنا هستيد که وظيفه آن Defrag کردن هاردديسک شما است (آن را Open کنيد و ببينيد) و نيز Device manager را مي توانيد با devmgmt.msc باز کنيد. ما تمرکز خود را روي دو فايل از اين فايلها يعني gpedit.msc و compmgmt.msc قرار مي دهيم که شامل اکثر فايلهاي ديگر هم مي باشد ولي ديدن قسمت System Monitor از perfmon.msc را به شما توصيه اکيد مي کنيم.
فراموش نکنيد که بايد همه اين کارها را انجام دهيأ تا متوجه شويد و من به عمد هرگز در اين قسمتها عکسي قرار نخواهم داد تا شما را وادار به تجربه آنها کنم. از آنجايي که mmc بيش از حد نياز يک کاربر معمولي قدرت دارد و با آن مي توان در فايلها تغييراتي ايجاد کرد، حال آن را ببنديد. بررسي خود را با Computer management آغاز مي کنيم و سپس انشاالله در قسمت آينده به Group Policy مي پردازيم.
ما در اينجا توضيحاتي خلاصه مي دهيم، هميشه مي توانيد با کليک روي "؟" بالا سمت چپ صفحات و سپس کليک روي عناوين توضيحي در مورد هر عنوان بگيريد.
Computer management را با تايپ کردن compmgmt.msc در جعبه متن Run و فشردن Enter اجرا کنيد. اين برنامه را مي توانيد از Adminestrative tools موجود در منوي Start (و شايد در All programs) پيدا کنيد. اگر Adminestrative tools را نداريد، روي لبه بالاي منوي Start کليک راست کنيد، انتخاب کنيد Properties و سپس به ترتيب Custumize و Advanced را پيدا کنيد و از پايين قسمت Start menu items، نمايش آنرا فعال فرماييد.
حال که Computer management را اجرا کرده ايد، کمي درباره آن براي شما توضيح خواهيم داد:
 قسمت System tools:
o قسمت Event viewer: اطلاعات جالب و در عين حال کاملي از پيامهاي مختلفي که شما از سيستم خود گرفته ايد، از Crash گرفته تا اتصال به يا disconnect شدن اينترنت و مطلع شدن از کارهايي که ويندوز انجام داده يا قصد انجام آنها را داشته است از ضبط کردن registry به نيت Backup تا تلاش براي به روز کردن ساعت کامپيوتر شما از روي سايتهاي ساعت روي اينترنت. قصد نداريم در مورد آن اينجا توضيحي بدهيم، با Double click مي توانيد اطلاعات بيشتري در مورد پيام بگيريد. استفاده اصلي آن هنگامي است که به سراغ رايانه اي مي رويم براي تعمير نرم افزاري آن و قصد داريم مثلاً ببينيم از ديروز که اين سيستم خراب شده بوده است چه برنامه هايي از آن Crash مي کرده اند و يا بخواهيم ببينيم ساير کاربران کامپيوتر ما چه مدت به اينترنت متصل بوده اند و ...
o قسمت Shared folders: اين قسمت بستگي به ساختار سيستم شما دارد و دستکاري آن را زياد توصيه نمي کنيم. با فرض اينکه از NTFS استفاده مي کنيد (اگر نمي کنيد، اشتباه مي کنيد! با استفاده از دستور Convert به NTFS بپيونديد) پيشنهاد مي کنيم تعداد کاربران همزمان مجاز را بر حسب نياز از Maximum allowed به 1 يا 2 کاهش دهيد.
o قسمت Local users and groups: در اين قسمت کاربران و گروههاي تعريف شده روي رايآنه خود را خواهيد ديد. اگر شما هم مثل خيلي از دوستان اهل ويندوز 2000 که به سراغ XP آمده اند جاي خالي امکان تعريف کاربر از انوع Power users، Backup operators و مانند آنها را حس کرده باشيد و تعجب کرده باشيد که چرا ويندوز XP در ظاهر اين امکانات را ندارد، از اينجا مي توانيد اين امکانات را مورد استفاده قرار دهيد. توضيح بسيار خلاصه برخي از امکانات اينجا:
 در قسمت users، با double click روي اسم يک کاربر و آوردن قسمت General مي توانيد اسم و مشخصات کاربر را تغيير دهيد. مربعهايي که در قسمت General مي بينيد امکانات خوبي به شما مي دهد که معناي آنها با دانستن مقدمات زبان انگليسي کاملاً مشخص مي شود.
 در قسمت users، با double click روي اسم يک کاربر و آوردن قسمت Member of مي توانيد با Add او را به عضويـت گروه ديگري درآوريد و يا با Remove او را از گروهي خارج کنيد. هر گروهي به وي امکانات خاصي مي دهد و گروه Administrators تمامي حقوق را به وي مي دهد که دادن آن به کسي بجز خودتان توصيه نمي شود. براي افزودن گروه، پس از کليک روي Add، روي Advanced کليک فرماييد و سپس با کليک روي Find now خواهيد ديد که ليست تمام گروههاي موجود روي سيستم را براي شما به نمايش در مي آورد و به شما اجازه مي دهد بدون حفظ بودن دقيق آن اسامي به هدف خود برسيد. توضيح گروهها را در قسمت Groups جلوي اسم گروهها يآ با Double click روي آنها مي توانيد ببينيد. راه ديگر اين کار استفاده از Add در منويي است که با Double click روي اسم يک گروه ظاهر مي شود. در اين حالت هم با کليک روي Find now خواهيد ديد که ليست تمام کاربران تعريف شده روي سيستم را براي شما به نمايش در مي آورد و به شما اجازه مي دهد بدون حفظ بودن دقيق آن اسامي به هدف خود برسيد.
 دوستان علاقمند به شبکه از ديدن قسمت Profile که با double click روي اسم يک کاربر در قسمت users ظاهر مي شود هم لذت خواهند برد و سايرين هم ممکن است از گذاشتن يک script براي ديگران لذت ببرند ;-)
o قسمت Device manager: همان Device Manager موجود در قسمت System از Control Panel است.

 قسمت Storage:
o قسمت Disk defragmenter نيازي به توضيح ندارد، پيشنهاد مي شود هر از چند گاهي از آن استفاده نماييد.
o قسمت Disk management: يکي از مهمترين قسمتها و بهترين راه براي Partition بندي، تغيير Partitionها، رفع مشکلات پديد آمده در Partition بندي و موارد مشابه است. اگرچه Diskpart قابل اجرا از درون cmd يا run بسيآر قدرتمند است، اما استفاده از آن دشوار است و استفاده از Fdisk هم به هيچ عنوان پيشنهاد نمي شود (هرچند که متاسفانه در اکثر آموزشگاهها به دليل ناآگاهي اساتيد کماکان Fdisk به عنوان تنها روش آموزش داده مي شود). اما نحوه استفاده از اين قسمت را به دليل کمي خطرناک بودن آن چندان توضيح نخواهيم داد و از کاربراني که تا اين لحظه نحوه کار با Fdisk يا Partition magic يا هيچ برنامه Partition بندي ديگري را نمي دانند، پيشنهاد مي شود در حضور استاد کار با آن را فرا بگيرند يا آن را روي يک Hard خالي اجرا کنند که اطلاعاتي را از دست ندهند. به جاي آموزش اين قسمت، به اين نکته اکتفا مي کنيم که از شما بخواهيم روي همه چيز از شکلها گرفته تا نوشته ها کليک راست Mouse کنيد تا به خوبي تمام امکانات را ببينيد. اگر فضاي خالي يا جاي خالي يک Partiton حذف شده روي هاردديسک شما موجود باشد نيز با يک کليک راست روي آن مي توانيد آن را به يک drive تبديل کنيد.
o قسمت Libraries: با کليک راست روي اسم درايوها و انتخاب Properties مي توانيد تنظيماتي انجام دهيد که از مهمترين آنها مي توان به قسمت Security اشاره کرد که در آن مي توانيد حق استفاده، کنترل يا تغيير حقها را به کاربران بدهيد يا از آنها بگيريد.

 قسمت Services and applications:
o قسمت Services: انواع سرويسها اعم از سرويسهاي فعال و غير فعال که به شما امکان فعال يا غير فعال کردن آنها، مشاهده سرويسهاي پيشنياز (سرويسهايي که بايد موجود و فعال باشند تا اين سرويس بتواند فعال شود)، مشاهده اطلاعاتي در مورد آن سرويس و امکانات ديگري مي دهد.
o قسمت Indexing service: اگر اين سرويس روي فايلهاي شما اعم از Local يا فايلهاي مربوط به رايانه شما به عنوان يک web host نصب شده باشد مي توانيد از اينجا براي جستجو در آن يا مشاهده وضعيت آن استفاده کنيد.
قسمت Internet information services: اطلاعات مربوط به سايت، ايميل، FTP و هر آنچه به اين سرويس مربوط از تنظيمات آن گرفته تا وضعيـت فعلي آن است.

[007]

بيستمين سالگرد اولين ويروس pc اين ماه خواهد بود .
به گزارش بخش خبر سايت http://www.IRITN.com ، اولين هفته هاي سال 1986 بود كه اولين ويروس pc به نام Brain كشف شد با وجوديكه اين ويروس به شهرت رسيد اما گسترش زيادي نيافت زيرا تنها از طريق فلاپي ديسك ها بين كاربران منتشر مي شد.
اكنون پس از گذشت 20 سال از ظهور اولين ويروس اينترنتي بيش از 150هزار برنامه مخرب وجود دارد.
هنوز منشأ ويروس Brain مشخص نيست . اما عقيده بر اين است كه اين ويروس را يك شركت نرم افزاري پاكستاني نوشته است يا به حفاظت نرم افزاري كه توليد كرده و فروخته بود كمك كند. اين ويروس در ژانويه 1986 ظاهر شد اما مطمئنا قبل از آن نوشته شده است .
Brain بدليل منطقه اي از فلاپي ديسك كه در آن پنهان مي شد به ويروس boot sector نيز مشهور بود . اين ويروس با پنهان كردن خود در اين منطقه مطمئن مي شد كه مي تواند هر زماني كه فلاپي ديسك روي كامپيوتر ديگر بازمي شود خود را روي كامپيوتر ديگر نيز نصب كند.
با وجوديكه Brain اولين ويروس كامپيوتري است اما اولين برنامه كامپيوتري مخرب نيست . اين افتخار از آن ويروس EIK Cloner است كه ريچارد اسكرنتا آن را نوشت و از آن براي آلوده كردن ماشين هاي Apple II استفاده كرد.

[007]

كار با فايل ها :
فتوشاپ مي تواند تصويرها را با قالب بنديهاي مختلف باز كرده و يا ذخيره كند . قالب بندي در واقع روش ذخيره سازي اطلاعات موجود در فايل مي باشد . به اين ترتيب مي توان فايل هاي مزبور را در برنامه هاي ديگر مورد استفاده قرار داد ، آنها را چاپ كرد ، و يا به عنوان صفحة وب در اينترنت به كار برد .
در دنياي ويندوز ، نوع فايل با سه حرفي كه به عنوان پسوند در انتهاي نام فايل قرار مي گيرند مشخص مي شود . در اين ميان مي توان پسوندهاي .doc براي سندهاي مربوط به برنامه هاي واژه پرداز و يا .bmp براي تصويرهاي گرافيكي مبتني بر نقشه بيتي را نام برد .
متداولترين قالب بندي فايل در فتوشاپ .psd ميباشد .

Photoshop Document - psd

psd متداولترين قالب بندي در فتوشاپ ميباشد ، ميتوان گفت كه این قالب بندي مخصوص محيط فتوشاپ است . اشكال اين قالب بندي اين است كه ساير برنامه ها ممكن است در باز كردن آن با مشكل مواجه شوند . زيرا قالب بندي مزبور براي فتوشاپ اختصاصي به شمار مي آيد . براي انتقال فايل ها بين برنامه هاي مختلف ، چاپ و يا انتشار آن در World Wide Web ، بايد آن را با قالب بنديهاي سازگار با مقصد ذخيره كنيد .
Bitmap
قالب بندي استاندارد ويندوز به شمار مي آيد .
Graphical Interchange format (gif ) GIF
اين قالب بندي يكي از 3 قالب رايجي است كه ميتوان براي نشر وب استفاده نمود . از آن جايي كه فايلهاي ذخيره شده با اين قالب حجم كمتري دارند براي ارسال آن از طريق مودم ، زمان كمتري صرف ميشود .
Joint photographic Experts Group(jpg ) JPEG
به معناي انجمن گروه متخصصان عكاسي ميباشد و jpg نيز يكي ديگر از سه قالب بندي مطلوب براي نشر وب به شمار می رود .
Portable Document Format(pdf) PDF
اين قالب بندي ، قالب سند قابل حمل برنامة آكروبات ادوب ميباشد . اين سيستم براي ايجاد سندهايي است كه توسط برنامة Acrobat خوانده ميشود .
Portable Network Graphic (png) PNG
به معناي نگاره سازي شبكة قابل حمل است . اين قالب براي نگاره سازي وب جديدتر و بهتر است زيرا تراكم مطلوب gif ها را با لوحة رنگ نامحدود jpg تركيب ميكند . به هر حال مرورگرهاي قديمي آن را پشتيباني نمي كنند .
tif - TIFF Tagged– Image File Format
قالب پروندة تصويري برچسب دار ميباشد . اين پرونده ها را ميتوان هم در ماشين هاي ويندوز هم در ماشين هاي مكينتاش ذخيره نمود .
Encapsulated postscript(eps) EPS
قالبي است كه براي استفاده در نشر رو ميزي ميباشد . اين قالب از زبان توصيفي صفحة postscript استفاده ميكند .
RAW :
اين قالب بندي اطلاعات فايل را به صورتي ذخيره ميكند كه قالب بندي آن براي انتقال بين برنامه ها و كامپيوترهاي مختلف بيشترين انعطاف پذيري را داشته باشد .


تركيب كردن لايه ها Merge :

براي تركيب كردن دو يا چند لايه با هم از روش زير استفاده ميكنيم :
از منوي Layer گزينه هاي مربوط به تركيب لايه ها را انتخاب مي كنيم كه عبارتند از :
Merge Down : با انتخاب اين گزينه لاية فعال با لاية زيري تركيب ميشود .
Merge Visible : با انتخاب اين گزينه تمامي لايه هايي كه آيكون چشم آنها فعال باشد را با هم تركيب مي كند . در صورتيكه نخواهيم دو يا چند لايه در تركيب باشند ابتدا چشم مربوط به آنها را غيرفعال ميكنيم ، سپس از اين گزينه استفاده ميكنيم ، بدين ترتيب فقط لايه هاي قابل رويت را با هم تركيب ميكند .
Flatten Image : با انتخاب اين گزينه تمامي لايه ها را با هم تركيب ميكنيم . در اين حالت همة لايه با هم تركيب شده و در پنجرة لايه ها ، فقط Background داريم .
Merge Linked :
در صورتي اين گزينه فعال است كه پيوند(Link) كنار آيكون چشم لايه اي قرار داشته باشد، ابتدا لايه هايي را كه ميخواهيم با هم تركيب شوند را توسط Link مشخص مي كنيم سپس اين گزينه را انتخاب مي كنيم.

ذخيره سازي فايل :

مطلب بسيار مهم در فتوشاپ اين است كه بايد در اكثر مواقع كار خود را ذخيره كنيد . معمولاً بهتر است كه گهگاه اين كار را انجام دهيد . معمولاً در رايانه ها ، بروز خطا و وقفه هاي غيرمنتظره در حين كار ، امري معمول به شمار مي آيد .
ذخيره سازي فقط چند ثانيه طول ميكشد و در صورت خاموش شدن رايانه ، تفاوت زيادي بين انجام دوبارة همة كارها و صرفاً بازگشايي آن وجود دارد .براي ذخيره سازي فايل گزينة Save را از منوي فايل انتخاب ميكنيم در اين حالت كادري ظاهر ميشود كه در آن آدرس و نام فايل و همچنين فرمت فايل را مشخص ميكنيم . فشار همزمان دو کلید (Ctrl+s) انجام عملیات ذخیره سازی بصورت میان بر است .

چنانچه بخواهيم فايل را با پسوند و نام جديد و حتي در آدرس جديدي ذخيره كنيم از گزينة Save As استفاده مي كنيم .
علاوه بر فرمان Save و Save As كه با آنها آشنا هستيد ، فتوشاپ داراي فرمانهاي ذخيره سازي ديگري (نظير Save a copy ) نيز ميباشد . اين گزينه در جعبه محاوره اي Save وجود دارد . با استفاده از گزينة Save a copy همانند فرمان Save As ، ميتوانيد پروندة خود را با يك نام و در محلي جديد ذخيره كنيد.
اگر از save a copy استفاده كنيد، (در حالي كه كار شما روي پرونده اصلي انجام مي شود نه روي رونوشت) رونوشتي از پرونده در شرايط كنوني ذخيره خواهد شد. استفاده از اين گزينه براي ايجاد يك رونوشت پشتيبان قبل از يك تغيير اساسي مفيد خواهد بود.
آخرين گزينة save، گزينة save for web است. با كليك كردن روي اين فرمان، جعبه محاوره اي مربوط به آن ظاهر مي شود. اين كادر شامل تنظيماتي است كه براي بهينه كردن تصوير به منظور استفاده در وب ضروري مي باشند، که امكان مشاهده و انتخاب مقدار تراكم JPEG اعمال شده را به شما مي دهند. بنابراين شما مي توانيد به كوچكترين پروندة تصويري با كيفيت بالا دست يابيد.

كاهش اندازة فايل:

فايل هاي فتوشاپ ممكن است بسيار بزرگ باشند. با روشهاي مختلفي مي توان حجم فايلها را كاهش داد: این روشها شامل موارد زیر هستند :
1- كاهش تفكيك پذيري (وضوح و Resulotion تصوير)
2- كاهش تعداد رنگها
3- استفاده از قالب بندي هاي فشرده سازي
4- ادغام لايه ها در فايلهاي merge-psd كردن لايه ها
و ....
در صورتيكه بخواهيد تصويری را چاپ كنيد ، كاهش تفكيك پذيري ( Resulation ) فكر خوبي براي كاهش حجم فايل به شمار نمي آيد . اما اگر قرار باشد كه تصوير فقط بر روي صفحة نمايش كامپيوتر ، و يا وب ظاهر شود ، تفكيك پذيري به 72 نقطه بر اینچ کاهش می یابد .
كاهش تعداد رنگها به معني كاهش عمق بيت مي باشد . بدين ترتيب ظاهر رنگهاي خود را مي توانيد در چاپ يا روي صفحه به شكل لكه لكه در آوريد .
استفاده از قالب بنديهاي فشرده ، به اين معني است كه از قالب بنديهايي مانند Tiff با فشرده سازي LZW استفاده شود . به اين ترتيب حجم فايل تا آنجا كه امكان داشته باشد كاهش مي يابد و سپس ذخيره مي گردد . برنامة مزبور اين كار را با روشي انجام مي دهد كه Loss Less ( بدون كاهش داده ها ) ناميده ميشود . به طوري كه هيچگونه تغيير شكل يا كاهش رنگي ايجاد نشود .
همچنين قالب بندي هايي مانند JPEG نيز وجود دارند كه از روش فشرده سازي Lossy استفاده ميكنند.
همان طور كه احتمالاً از نام اين روش حدس مي زنيد بعضي از داده ها در جريان فشرده سازي از دست مي روند .

كار با فايلها و پسوندهاي مورد استفاده

كار با فايل ها :
فتوشاپ مي تواند تصويرها را با قالب بنديهاي مختلف باز كرده و يا ذخيره كند . قالب بندي در واقع روش ذخيره سازي اطلاعات موجود در فايل مي باشد . به اين ترتيب مي توان فايل هاي مزبور را در برنامه هاي ديگر مورد استفاده قرار داد ، آنها را چاپ كرد ، و يا به عنوان صفحة وب در اينترنت به كار برد .
در دنياي ويندوز ، نوع فايل با سه حرفي كه به عنوان پسوند در انتهاي نام فايل قرار مي گيرند مشخص مي شود . در اين ميان مي توان پسوندهاي .doc براي سندهاي مربوط به برنامه هاي واژه پرداز و يا .bmp براي تصويرهاي گرافيكي مبتني بر نقشه بيتي را نام برد .
متداولترين قالب بندي فايل در فتوشاپ .psd ميباشد .

Photoshop Document - psd

psd متداولترين قالب بندي در فتوشاپ ميباشد ، ميتوان گفت كه این قالب بندي مخصوص محيط فتوشاپ است . اشكال اين قالب بندي اين است كه ساير برنامه ها ممكن است در باز كردن آن با مشكل مواجه شوند . زيرا قالب بندي مزبور براي فتوشاپ اختصاصي به شمار مي آيد . براي انتقال فايل ها بين برنامه هاي مختلف ، چاپ و يا انتشار آن در World Wide Web ، بايد آن را با قالب بنديهاي سازگار با مقصد ذخيره كنيد .
Bitmap
قالب بندي استاندارد ويندوز به شمار مي آيد .
Graphical Interchange format (gif ) GIF
اين قالب بندي يكي از 3 قالب رايجي است كه ميتوان براي نشر وب استفاده نمود . از آن جايي كه فايلهاي ذخيره شده با اين قالب حجم كمتري دارند براي ارسال آن از طريق مودم ، زمان كمتري صرف ميشود .
Joint photographic Experts Group(jpg ) JPEG
به معناي انجمن گروه متخصصان عكاسي ميباشد و jpg نيز يكي ديگر از سه قالب بندي مطلوب براي نشر وب به شمار می رود .
Portable Document Format(pdf) PDF
اين قالب بندي ، قالب سند قابل حمل برنامة آكروبات ادوب ميباشد . اين سيستم براي ايجاد سندهايي است كه توسط برنامة Acrobat خوانده ميشود .
Portable Network Graphic (png) PNG
به معناي نگاره سازي شبكة قابل حمل است . اين قالب براي نگاره سازي وب جديدتر و بهتر است زيرا تراكم مطلوب gif ها را با لوحة رنگ نامحدود jpg تركيب ميكند . به هر حال مرورگرهاي قديمي آن را پشتيباني نمي كنند .
tif - TIFF Tagged– Image File Format
قالب پروندة تصويري برچسب دار ميباشد . اين پرونده ها را ميتوان هم در ماشين هاي ويندوز هم در ماشين هاي مكينتاش ذخيره نمود .
Encapsulated postscript(eps) EPS
قالبي است كه براي استفاده در نشر رو ميزي ميباشد . اين قالب از زبان توصيفي صفحة postscript استفاده ميكند .
RAW :
اين قالب بندي اطلاعات فايل را به صورتي ذخيره ميكند كه قالب بندي آن براي انتقال بين برنامه ها و كامپيوترهاي مختلف بيشترين انعطاف پذيري را داشته باشد .





تركيب كردن لايه ها Merge :

براي تركيب كردن دو يا چند لايه با هم از روش زير استفاده ميكنيم :
از منوي Layer گزينه هاي مربوط به تركيب لايه ها را انتخاب مي كنيم كه عبارتند از :
Merge Down : با انتخاب اين گزينه لاية فعال با لاية زيري تركيب ميشود .
Merge Visible : با انتخاب اين گزينه تمامي لايه هايي كه آيكون چشم آنها فعال باشد را با هم تركيب مي كند . در صورتيكه نخواهيم دو يا چند لايه در تركيب باشند ابتدا چشم مربوط به آنها را غيرفعال ميكنيم ، سپس از اين گزينه استفاده ميكنيم ، بدين ترتيب فقط لايه هاي قابل رويت را با هم تركيب ميكند .
Flatten Image : با انتخاب اين گزينه تمامي لايه ها را با هم تركيب ميكنيم . در اين حالت همة لايه با هم تركيب شده و در پنجرة لايه ها ، فقط Background داريم .
Merge Linked :
در صورتي اين گزينه فعال است كه پيوند(Link) كنار آيكون چشم لايه اي قرار داشته باشد، ابتدا لايه هايي را كه ميخواهيم با هم تركيب شوند را توسط Link مشخص مي كنيم سپس اين گزينه را انتخاب مي كنيم.

ذخيره سازي فايل :

مطلب بسيار مهم در فتوشاپ اين است كه بايد در اكثر مواقع كار خود را ذخيره كنيد . معمولاً بهتر است كه گهگاه اين كار را انجام دهيد . معمولاً در رايانه ها ، بروز خطا و وقفه هاي غيرمنتظره در حين كار ، امري معمول به شمار مي آيد .
ذخيره سازي فقط چند ثانيه طول ميكشد و در صورت خاموش شدن رايانه ، تفاوت زيادي بين انجام دوبارة همة كارها و صرفاً بازگشايي آن وجود دارد .براي ذخيره سازي فايل گزينة Save را از منوي فايل انتخاب ميكنيم در اين حالت كادري ظاهر ميشود كه در آن آدرس و نام فايل و همچنين فرمت فايل را مشخص ميكنيم . فشار همزمان دو کلید (Ctrl+s) انجام عملیات ذخیره سازی بصورت میان بر است .

چنانچه بخواهيم فايل را با پسوند و نام جديد و حتي در آدرس جديدي ذخيره كنيم از گزينة Save As استفاده مي كنيم .
علاوه بر فرمان Save و Save As كه با آنها آشنا هستيد ، فتوشاپ داراي فرمانهاي ذخيره سازي ديگري (نظير Save a copy ) نيز ميباشد . اين گزينه در جعبه محاوره اي Save وجود دارد . با استفاده از گزينة Save a copy همانند فرمان Save As ، ميتوانيد پروندة خود را با يك نام و در محلي جديد ذخيره كنيد.
اگر از save a copy استفاده كنيد، (در حالي كه كار شما روي پرونده اصلي انجام مي شود نه روي رونوشت) رونوشتي از پرونده در شرايط كنوني ذخيره خواهد شد. استفاده از اين گزينه براي ايجاد يك رونوشت پشتيبان قبل از يك تغيير اساسي مفيد خواهد بود.
آخرين گزينة save، گزينة save for web است. با كليك كردن روي اين فرمان، جعبه محاوره اي مربوط به آن ظاهر مي شود. اين كادر شامل تنظيماتي است كه براي بهينه كردن تصوير به منظور استفاده در وب ضروري مي باشند، که امكان مشاهده و انتخاب مقدار تراكم JPEG اعمال شده را به شما مي دهند. بنابراين شما مي توانيد به كوچكترين پروندة تصويري با كيفيت بالا دست يابيد.

كاهش اندازة فايل:

فايل هاي فتوشاپ ممكن است بسيار بزرگ باشند. با روشهاي مختلفي مي توان حجم فايلها را كاهش داد: این روشها شامل موارد زیر هستند :
1- كاهش تفكيك پذيري (وضوح و Resulotion تصوير)
2- كاهش تعداد رنگها
3- استفاده از قالب بندي هاي فشرده سازي
4- ادغام لايه ها در فايلهاي merge-psd كردن لايه ها
و ....
در صورتيكه بخواهيد تصويری را چاپ كنيد ، كاهش تفكيك پذيري ( Resulation ) فكر خوبي براي كاهش حجم فايل به شمار نمي آيد . اما اگر قرار باشد كه تصوير فقط بر روي صفحة نمايش كامپيوتر ، و يا وب ظاهر شود ، تفكيك پذيري به 72 نقطه بر اینچ کاهش می یابد .
كاهش تعداد رنگها به معني كاهش عمق بيت مي باشد . بدين ترتيب ظاهر رنگهاي خود را مي توانيد در چاپ يا روي صفحه به شكل لكه لكه در آوريد .
استفاده از قالب بنديهاي فشرده ، به اين معني است كه از قالب بنديهايي مانند Tiff با فشرده سازي LZW استفاده شود . به اين ترتيب حجم فايل تا آنجا كه امكان داشته باشد كاهش مي يابد و سپس ذخيره مي گردد . برنامة مزبور اين كار را با روشي انجام مي دهد كه Loss Less ( بدون كاهش داده ها ) ناميده ميشود . به طوري كه هيچگونه تغيير شكل يا كاهش رنگي ايجاد نشود .
همچنين قالب بندي هايي مانند JPEG نيز وجود دارند كه از روش فشرده سازي Lossy استفاده ميكنند.
همان طور كه احتمالاً از نام اين روش حدس مي زنيد بعضي از داده ها در جريان فشرده سازي از دست مي روند.