ابیات زیبا

[sk1382]

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل . . . . . . مطیع نفس و شیطانی چه حاصل
بود قدر تو افزون از ملائک . . . . . . . . . . تو قدر خود نمی دانی چه حاصل

[sk1382]

شب تاریک و ره باریک و من مست و قدح از دست من افتاد و نشکست
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . نگه دارنده اش نیکو نگه داشت وگرنه صد قدح نفتاده بشکست

[sk1382]

گر بدینسان زیست باید پست
. . . . من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم
. . . . . . . بر بلند کاج خشک کوچه بن بست
گر بدینسان زیست باید پاک
. . . . .من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود چون کوه
. . . . . . . . یادگاری جاودانه برتر از بی بقای خاک

[sk1382]

ما چون ز دری پای کشیدیم کشیدیم . . . . . . . . امید زهر کس که بریدیم بریدیم
دل نیست کبوتر چو که برخاست نشیند . . . . . . از گوشه ی بامی که پریدیم پریدیم
رم دادن صید خود ز آغاز غلط بود . . . . . . . . . . . حالا که رماندی رمیدیم و رمیدیم
وحشی بافقی

[sk1382]

باید خریدارم شوی تا من خریدارت شوم . . . . . . . . وز جان و دل یارم شوی تا عاشق زارت شوم
من نیستم چون دیگران بازیچه ی بازیگران . . . . . . اول به دام آرم تو را وانگه گرفتارت شوم

[sk1382]

آنکس که بداند و نداند که بداند . . . . . . بیدار نماییش که بس خفته نماند
آنکس که نداند و بداند که نداند . . . . . . او هم خرک لنگ به مقصد برساند
آنکس که نداند و نداند که نداند . . . . . . در جهل مرکب ابدالدهر بماند

[sk1382]

از خدا بر گشتگان را کار چندان سخت نیست . . . . . . . سخت کار ما بود کز ما خدا بر گشته است

[sk1382]

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن . . . . . . شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

[sk1382]

بدخواه کسان هیچ به مقصد نرسد . . . . . . یک بد نکند تا به خودش صد نرسد
من نیک تو خواهم و تو خواهی بد من . . . . . . . تو نیک نبینی و به من بد نرسد

[sk1382]

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست . . . . . . راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش