ابیات زیبا

[sk1382]

دوستی با پیلبانان یا مکن . . . . . . یا طلب کن خانه ای در خورد پیل

سعدی

[sk1382]

هیچ یادم نرود این معنی . . . . . . که مرا مادر من نادان زاد
پدرم نیز چو استادم دید . . . . . گشت از تربیت من آزاد
پس مرا منت استاد بود . . . . . که به تعلیم من اُستاد اِستاد
هر چه می دانست آموخت مرا . . . . . غیر یک نکته که ناگفته نهاد
قدر استاد نکو دانستن . . . . . . . حیف که استاد به من یاد نداد

[sk1382]

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

.

آدمیت مرده بود گرچه آدم زنده بود

.

از همان روزی که یوسف را برادر ها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

.

آدمیت مرده بود

.

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این اسباب
گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ

.

آدمیت بر نگشت

[sk1382]

واعظان کین جلوه بر محراب و منبر می کنند
چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند
مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس
توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند
گوییا باور نمی دارند روز داوری
کین همه قلب و دغل در کار داور میکنند

حافظ

[sk1382]

من مست و تو دیوانه ، مارا که بَرَد خانه . . . . . صد بار تورا گفتم ، کم خور دو سه پیمانه
در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم . . . . . . هر یک بَتر از دیگر ، شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ ، تا لذت جان بینی . . . . . جان را چه خوشی باشد ، بی صحبت جانانه

[sk1382]

مهمان عزیز است چو نفس . . . . . خفغان آرد اگر آید و بیرون نرود

[sk1382]

مرد را دردی اگر باشد خوش است. . . . . درد بی دردی علاجش آتش است

[sk1382]

بودم آن روز در این میکده از دُرد کشان . . . . . . . که نه از تاک ، نشان بود و نه از تاک نشان

جامی

.
.

(تاک نشان : کسی که درخت تاک را می کارد و پروش می دهد )

[sk1382]

به پایان آمد این دفتر ، حکایت همچنان باقی است

به صد دفتر نشاید گفت وصف الحال مشتاقی

[sk1382]

گر شد از جور شما خانه ی موری ویران . . . . . خانه ی خویش محال است که آباد کنید

ملک الشعرای بهار