ابیات زیبا

[sk1382]

امروز که در دست تو ام مرحمتی کن

فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

[sk1382]

درختی که تلخ است ویرا سرشت . . . . . . گرش بر نشانی به باغ بهشت
ور از جوی خلدش به هنگام آب . . . . . . . به بیخ انگبین ریزی و شهد ناب
سرانجام گوهر به کار آورد . . . . . . همان میوه ی تلخ ببار آورد

[sk1382]

ای کودک من مال بیاندوز

وان علم که گفتتند میاموز

[sk1382]

صفای خاطر دل ها زدرد است

دل بی درد همچون گور سرد است

[sk1382]

از حادثه ترسند همه کاخ نشینان

ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم

[sk1382]

پیش ما سوختگان ، مسجد و میخانه یکی است

حرم و دیر یکی ، سبحه و پیمانه یکی است

اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته نظریست

گر نظر پاک کنی ، کعبه و بتخانه یکی است

ره هر کس به فسونی زده آن شوخ ار نه

گریه نیمه شب و خنده مستانه یکی است

گر زمن پرسی از آن لطف که من می دانم

آشنا بر در این خانه و بیگانه یکی است

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند

بهر این یک دو نفس ، عاقل و دیوانه یکی است

[sk1382]

هنگام سپیده دم خروس سحری . . . . . . دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه صبح . . . . . . کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

[sk1382]

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پر و بال ما شکستند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش شکسته باشد

صادق سرمد

[sk1382]

خیام که گفت دوزخی خواهد بود

که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت

خیام

[sk1382]

یاد ایام جوانی جگرم خون می کرد

خوب شد پیر شدم کم کم و نسیان آمد

ایرج میرزا