 از «مدیریت جهان» تا افتضاح تمام*عیار کاروان ورزشی ایران در پکن | |
با سپری شدن نهمین روز از المپیک پکن متاسفانه می*توان گفت که کاروان ورزشی کشور عزیزمان ایران به «ناکام بزرگ» المپیک بیست و نهم تبدیل شده و در حقیقت یک افتضاح [لغتنامه دهخدا: رسوایی] تمام*عیار را به بار آورده است.
به گزارش خبرنگار شهاب*نیوز، با آن که هنوز نتایج مسابقات وزنه*برداری، کشتی آزاد و تکواندو معلوم نشده و کاروان ورزشی ایران در خوشبینانه*ترین حالت ممکن است بتواند در جریان این رقابت*ها به یکی دو مدال (ولو برنز) دست پیدا کند؛ اما هیچ چیز قادر نیست این واقعیت را کتمان نماید که المپیک پکن برای ایران یک رسوایی آشکار بوده است.
طی ۹ روز گذشته در حالی ۵۲۱ مدال در میان قهرمانان رشته*های مختلف توزیع شده و کشورهایی نظیر چین و آمریکا به ۶۱ و ۶۵ مدال دست پیدا کرده*اند که کاروان ایران در تمام رشته*ها از پرتاب دیسک گرفته تا جودو، قایقرانی، تیر و کمان، بدمینتون، بسکتبال، شنا، دوچرخه* سواری، کشتی فرنگی و… با شکست*های حیرت*آور مواجه بوده است. امیدداران کسب مدال برای ایران یکی یکی حذف شده*اند و افرادی که انتظار می*رفت شگفتی*ساز باشند جز شکست سنگین چیزی به بار نیاورده*اند. سخن تنها بر سر دریافت «مدال» نیست؛ کاروان ایران در اکثر رشته*ها حتی عملکرد قابل تحسینی نیز نداشته است.
تیم پنج نفره کشتی فرنگی ایران با سه مدالیست سال ۲۰۰۷جهان و به رغم برخورداری از یک ستاره بلامنازع بین*المللی؛ «ناکام بزرگ» المپیک پکن نام گرفت و با کسب عنوان پنجم در وزن ۵۵ کیلوگرم، یازدهم در ۶۶ کیلوگرم، یازدهم در ۸۴ کیلوگرم، شانزدهم در ۹۶ کیلوگرم و پانزدهم در ۱۲۰ کیلوگرم به کار خود پایان داد. ناکامی کشتی فرنگی که جامعه ورزشی کشور امید زیادی به آن بسته بودند نه تنها «افتضاح» ایران در المپیک پکن را تشدید کرد که حتی موجودیت کشتی ایران در سطح بین*المللی را نیز زیر سئوال برد. البته هیچ کدام از مسئولین ورزش کشتی به این سئوال پاسخ نمی*دهند که چرا تیم قدرتمند کشتی فرنگی ایران در المپیک پکن پرپر شد و با نتیجه*ای به مراتب ضعیف*تر از المپیک ۲۰۰۴ آتن به کار خود پایان داد؟ واقعاً چرا فرانسه که جایی در بین کشورهای صاحب کشتی جهان ندارد از المپیک پکن دو مدال طلا و برنز به دست می*آورد و ایران با ستاره*ای به نام «حمید سوریان» و دو مدالیست دیگر سال ۲۰۰۷ به نام*های «سامان طهماسبی» و «قاسم رضایی» مطلقاً دست خالی به خانه باز می*گردد؟
در زمینه بسکتبال نیز با آن که ایران برای نخستین*بار توانست تیم بسکتبال خود را به المپیک بفرستند و این موضوع البته جای افتخار دارد؛ اما واقعیت تلخ آن است که تیم ایران به «زنگ تفریح» سایر تیم*ها تبدیل شد. تیم بسکتبال ایران پیش از اعزام به پکن حداقل ۲۵بازی تدارکاتی انجام داد و در مسیر اردوی پرهزینه خود از کشورهای ایتالیا، استونی، صربستان، استرالیا و آمریکا دیدار کرد؛ با این حال در پکن نتوانست حتی یک بازی قابل قبول ارایه کند.
چنین وضعیتی البته در عرصه جودو نیز مشهود بود. تا آن جا که «محمدرضا رودکی» جودوکار فوق سنگین ایران که پرامیدترین جودوکار کشورمان محسوب می*شد در دیدار رده*بندی وزن به اضافه ۱۰۰کیلوگرم در کمتر از یک دقیقه مغلوب حریف کوبایی خود شد و پرونده این رشته نیز نهایتاً بدون هیچ مدالی بسته شد.
وضعیت سایر رشته*ها البته به مراتب از جودو بدتر بود. «هما حسینی» پرچمدار کاروان ایران که اظهارات ضدآمریکایی او بازتاب بسیاری پیدا کرد در گروه خود بین چهار نفر چهارم شد. بدمینتون*باز ایرانی در همان مسابقه اول حذف شد و یکی از دوچرخه*سواران ایرانی حتی نتوانست از خط پایان عبور کند. پرتاب دیسک هم هیچ نتیجه*ای نداشت. و البته شناگر ایرانی نیز در اتفاقی که بالاخره معلوم نشد چه بوده است؛ حتی از حضور در میدان مسابقه خودداری کرد! جالب آن است که رسانه*های غربی تاکید می*کنند وی به دلیل حضور یک ورزشکار اسرائیلی از مسابقه انصراف داده است اما مقامات ورزش ایران به دلیل نگرانی از مجازات*های مقامات المپیک به شدت این مساله را تکذیب می*کنند.
این همه در حالی است که به گفته کارشناسان ورزش؛ کاروان ایران در زمینه «وزنه*برداری» بدون حضور رضازاده شانس چندانی ندارد، تیم ملی «کشتی آزاد» ایران ضعیف*ترین تیم از نوع خود در سال*های اخیر است و هادی ساعی، عضو شورای شهر تهران و قهرمان «تکواندو» ایران نیز بیشتر در هیات یک سیاستمدار عازم پکن شده است. بگذریم از رشته*هایی چون «پرتاب وزنه»، «تنیس روی میز»، «دومیدانی» و «بوکس» که هیچگاه ورزش بومی ایران نبوده و نقطه قوت کاروان*های جمهوری اسلامی نیز محسوب نشده*اند.
خبرنگار شهاب*نیوز می*افزاید: اکنون سئوال اصلی این است که چه عامل یا عواملی باعث شده است نتایج کاروان ورزشی ایران به گفته آقای کفاشیان دبیر کمیته ملی المپیک یک «فاجعه» باشد؟ چه مسائلی باعث شده است که به رغم تمام تلاش*های صورت گرفته، المپیک پکن به یکی از بدترین المپیک*های تاریخ ورزش ایران تبدیل شود؟ بدون شک مقصر دانستن ورزشکاران عزیز کشورمان که در پکن از جان مایه گذاشتند نوعی کم*لطفی و کوتاه*نگری است؛ با این وصف واقعاً چرا کاروان ورزشی ایران چنین رسوایی*ای را به بار آورده است؟
مطمئناً پاسخ به این سئوال ظاهراً پیچیده، چندان دشوار نیست. مشکل ایران در اغلب زمینه*ها از جمله ورزش در درجه اول مشکل «مدیریت» است؛ مشکلی که مطلقاً و تحت هیچ شرایطی با تبلیغات، سخنرانی*های امیدبخش، تحقیر منتقدین و متهم کردن آن*ها به کارشکنی برطرف نخواهد شد. همین مشکل بزرگ است که باعث می*شود ایران در جریان المپیک پکن بیشترین سرمایه*گذاری مالی را نسبت به المپیک*های قبلی انجام دهد، در برخی رشته*ها تیم*هایی بی*بدیل و پرستاره را عازم میدان نماید و بیشترین تبلیغات را انجام دهد؛ اما در مقابل یکی از بدترین نتایج را به دست بیاورد. مروری بر رسانه*های ورزشی طی یک سال گذشته نشان می*دهد که چگونه منتقدان نسبت به خانه*نشین کردن افراد خبره، دادن صندلی*های تعیین *کننده به افراد ناکارآمد و رویکردهای کهنه مدیریتی در برخی فدراسیون*ها و رشته*های ورزشی هشدار داده بودند؛ اما این هشدارها به کارشکنی، تضعیف ورزش، سیاه*نمایی و … تعبیر شد!
خبرنگار شهاب*نیوز در پایان آورده است: دکتر محمود احمدی*نژاد تاکنون بارها از نحوه مدیریت جهان انتقاد کرده و تاکید کرده است که برنامه*های کارآمدی برای «مدیریت جهان» دارد. وی سال ۸۷ را نیز سال فعالیت در عرصه «مدیریت جهان» خوانده است. اکنون می*توان این سئوال را پرسید که چرا دولت جناب آقای احمدی*نژاد قبل از تلاش برای مدیریت جهان، تلاش نمی*کند که ورزش ایران را مدیریت کرده و مشکلات بعضاً مزمن و ریشه*دار این حوزه را یک بار برای همیشه برطرف نماید؟ همچنان که می*توان این سئوال را مطرح کرد که چرا طی ۴ سال گذشته ورزش ایران این گونه عقبگرد داشته و نتایجی به مراتب بدتر از المپیک آتن را به دست آورده است؟
شهاب نیوز
__________________ Never Doubt That A Small Group Of Committed People Can
CHANGE THE WORLD
Indeed,It is The Only Thing That Ever Has
Margaret Mead | 
